پیدا و ناپیدا

هردو روبرو داریم تو در عجبی من نه آنچه روبرو داریم با من آیا ئی دارد با تو بایا ئی هر دو رو به رو داریم در نگاه تو چیزی پیداست نگاه من از چیزی ناپیدا کیست می‌بیند چهره‌ی پنهانِ حرف را ؟                                                                                        …

آینده ای بعید

آرش عزیز، اگر مثل “ماضی”، در “آینده” هم، بعیدش را داشتیم چقدراز فعل‌های من در آیندهٔ بعید صرف می‌‌شد ! چطور صرف می‌‌شد ؟ باید بسازم، اختراع کنم، فعل زیستن را در گذشتهٔ نزدیک و فعل مردن را در آیندهٔ بعید صرف کنم. تو پیشنهادی داری ؟ تا وقت دیگر قربانت

ما انقلاب کردیم یا انقلاب ما را

آنوقت‌ها، شاعران مشهد دوره‌ای داشتند، و جلساتی، متشکل از مهدی اخوان ثالث، محمد قهرمان، احتمالا اسماعیل خوئی، و چند شاعر با اهمیت و بی اهمیت دیگر، که سیدعلی هم  درهمین گروه  راهی به این جلسات پیدا کرده بود . برای سید‌علی که دیگر دردانۀ خمینی  و “ولیعهد” او شده بود آن دوره هم از دور…

مقصود منم، اویِ در آئینه بهانه

                                                                                                                                 کی چهره می‌کنم، ای چاه ! دائم، کی می‌شوم ؟ مثل این میل که اصل باشد یا وصف در تهِ تاریکِ تو سقوطِ مسافت…

بیانیه‌ی ”نفرت از نفرت“

آنها از ما نفرت می‌کنند، ما از نفرت آنها نفرت می‌کنیم . (کمدی الهی) نگاه می‌کنم وُ از سنت، از محافظه، از آئین    نفرت می‌کنم از فاضل، از میانه رو، ازمرده شور وَ ازعتیقه، از کفن، از کافور    نفرت می‌کنم    از نبش قبر و از قالب، از قاری وز شکل‌های تکراری از…

“فکر به تو، دیدن تو”

آرش جودکی ___ در چاپ نخستِ از سکوی سرخ (انتشارات مروارید، ١٣٥٧) چند سطری هست که کمتر کسی به آنها توجه کرده، چون در پایان آخرین صفحه کتاب(ص٣٨٢) آمده است. انگار گردآورنده کتاب، حبیب‌اله رویایی، جای دیگری ـ درست پس از فهرست موضوعی و نمایه ـ و فرصت دیگری ـ درست پیش از پایان‌بندی نهایی…

تعریفِ رفت و رفتار

… دو سه روزی است که دوباره به وزارت دارائی برگشتم. از لولیدن‌های میان یک سری آدم‌های حقیر خسته و بیزار شده بودم، و ناگهان گفتم خدا حافظ. … با درآمد کمتری زندگی ِ تنهاتر و آزادتری خواهم داشت که بتوانم روی شعر بیفتم. … اگر می‌بینی که نامه‌ام را با این حرف‌های روزمره‌ای که…

این یک اتفاق است

… پس منتظر اتفاقی منهای دست‌های خودت نباش در اینجا. در اینجا از معمولی پیشانی‌ام عرق می‌کند، زن‌ها نیازند، دوست‌ها پوست پیازند، عاشق‌ها قاشق‌اند، کتاب‌ها متاب‌اند که هی تجدید می‌شوند، و فکرها موزهای پوست کنده‌ای که هی تمدید می‌شوند. بنان ؟ و شَمِ آرتیستی همان پیازداغِ مارکسیستی‌ست، از طبخ حکیم آقای “فردوسی” در بار “مرمر”.…

افسانهٔ مجوّز

واژۀ “جمهوری” معنای کثیفی درایران پیدا کرده است. رئیسش کابینه‌ای دارد از وزیرانی که کابین ندارند، ولی ترسی دارند واهی، از مقامی واهی. کتاب‌های من هم در این میان دوسال است که طعمه‌ی همین ترس واهی شده‌اند، ترسِ وزیری که در “کابینه” خدمت می‌کند ولی دستور از “بیت” می‌گیرد ! کتاب های یدالّه رویائی و شاعران جوان ما …

روشنفکران وطنی

بازتاب از فیسبوک مهناز طالبی تار‌ی که حرف دیروز را حرف روز دیده است. “پسرم میگه سطل زغاله رو ببر پائین منظورش سطل زباله است ولی هیچی سخت تر از تلفظ من نیست وقتی بی سطل زباله از پله‌ها می‌رم پائین” علی قنبری ___ آرش عزیز روشنفکر اگر روشنفکر باشد نمی‌تواند دینی هم باشد. یا…