رویا

وَ ترس، زخمِ مشترکِ ما شد


این موج‌های محدود

که آب را
بر چشم‌های دیوانه بسته‌اند
ترسیمِ ترس می‌کنند

تصویر ترس را تا
                        بالا رفتم
                                    دیدم
دو تکه آسمان
بر صورتِ تو  مرز نمی‌خواهند

وقتی که مرزِ صورتِ تو موج‌هاش را
در تکه‌های آسمان زیبا می‌کرد
از پلکانم ــ ترسِ تصویر ــ
                                    پایین شدم

وَ ترس، زخمِ مشترکِ ما شد

___
لبریختۀ ۱۶۵
از کتاب لبریخته‌ها، ۱۳۵۳

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.