رویا

در گذار از فاصله


آرش عزیز،

به موزه هم که می‌روم غالبا به مردمی که به اثر نگاه می‌کنند نگاه می‌کنم. گاهی هم به آنها بیشتر نگاه می‌کنم تا به خود اثر ؛ چون در فاصلۀ اثر تا نگاه تماشاگر، چیزی می‌گذرد که آن چیز را در میان چهره‌ها می‌خوانم. و این شاید از عادت حجمی من (فاصله و اسپاسمان) می‌آید. انگار چهرۀ اوست که مرا تا به اثر، و از آنجا به پشتِ اثر می‌بَرد، و اثر برایم پشت پیدا می‌کند : (آنچه یک بار محصول گذر از چیز (سوژه) تا نگاهِ آرتیست بوده، حالا دارد یک بار دیگر محصول گذر از تابلو تا نگاهِ تماشاگر می‌شود.). به همین جهت در موزه‌ها اثر، برای من از دو فاصله عبور می‌کند. یا من ام که آنها را از دو اسپاسمان عبور می‌دهم، وقتی که در موزه در صورت تماشاگر چیزی می‌خوانم.

تا وقت دیگر قربانت

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.