رویا

موسقیِ سنتی ما

آرش عزیز

ما باید منظر موسیقایی شعر را، در موسیقی‌ ایرانی‌، از شعر نگیریم. موسیقی‌ سُنتی‌ ایران سهمی در سنتِ شعر ایران ندارد. بر عکسِ آن ولی درست است ؛ چون سُنتِ خودش را از شعر سنتی‌ِ ما می‌‌گیرد. این از گذشته، آینده‌اش نیز سهمی نخواهد داشت چون این موسیقی‌ در سطح است، سطحی است، افقی می‌‌رود و امروز ما شعر را عمودی می‌‌خواهیم ؛ شعر امروز شعری جدید، شدید و شاد است از نوع شعر حجم و شُعب آن، که شعری بالا رونده، ترانساندانتال، و استعلائی اند. موسقیِِ ما اما سر در گریبان دارد. و آنجا که عزا شدت دارد، البته جائی برای شدتِ شعر نیست.
شعرنو را موسیقی سُنتی‌ ایران  پس می‌‌زند، پذیرندۀ آن نیست، جذبش نمی‌‌کند. طبیعتی سازنده و علمی ندارد. یک موسیقی‌ بیدار و حامل نیست، دانا نیست. دانسته است. "بشنو از نی چون حکایت می‌‌کند" است، و همیشه همان حکایت است که می‌‌کند.

        تا وقت دیگر  قربانت   

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.