رویا

شاعری نفرینی

 
 

       شاعری نفرینی

       (Maudit)                           

 

آنکه می‌خواهد حرفِ خودش را بزند با خودش بیگانه می‌مانَد. همه‌ی آنهایی که می‌خواهند حرف‌ بزنند، با آنهایی که حرفی ندارند بزنند از درِ ِدیگر می‌روند. این، سرنوشتِ معمولیِ ِکسی است که می خواهد غیرمعمولی باشد. و بادیه نشین شاعری بود که از معمول می‌گریخت.
شاعر خردسالِ سالهای سی، که خُردی نمی شناخت، و به آنچه در او می‌گذشت دُرشتی می‌کرد. با اندوهی گِران که همیشه همراه او بود، و بیشتر پرچمِ غرورش می‌شد تا شکنندۀ طبع‌و، طبیعت‌و، میلِ او.
انسانی‌بیگانه، شاعری‌تنها، عاصی، گریخته‌در‌مرگ‌و، در‌مخدِّر. مثل همه‌ی نفرینی‌های تاریخ (مُودی‌ها) : هدایت، ایرانی، رحمانی، هنرمندی، رمبو،  بودلر، آرتو، وان گوک، فاسبیندر، و…


چهرۀ نورس ِسالهای سی ِاو هنوز با او بود، در زمستان ۱۳۵۸، که مرگ سپیده دم ِحیاتِ او می‌شد  وقتی که می سرود :

                    ای تمام ِزندگی،

                    گرگ و‌میش ِبامداد ِکودکی !  *

 


نفرینی می‌گویم چون تعریف دیگری معادل آن در فارسی نمی شناسم. اصطلاح مُودی اولین بار در 1885 از پل ورلن (Paul Verlain) و اثر معروفش Poètes maudits (شاعران نفرینی)، و از آنجا به تمام انسیکلوپدی‌های جهان راه یافت : تصویر شاعری که جوانی‌اش را به انکار، به عصیان و نفی جامعه می‌پردازد. تخریبِ تن، در مخدر و الکل، ردِّ سنت‌ها و قراردادها. شاعرانی که اکثراً گمنام و نامفهوم می‌مانند، و در مرگی خودخواسته و نامعمول می‌میرند. با نویسشی سخت در استیلی غالباً شخصی. امروز به یُمن همین اثرِ پل ورلن است که شعرِ جهان، شاعران نفرینیِ ِخود را می شناسد ؛ مگر در شعرِ ما ! همتی باید که از رودکی تا نیما را بکاود و نفرینی‌هایش را، از گمنام و نامی، بیرون کشد.

"رویا، من فرسنگ‌ها از این جهنم دور می‌شوم، رفتم که بمیرم. برای شعر زندگی کردم و برای شعر هم مُردم …"
(بادیه نشین،‌ از نامه ٢٣ آبان ١٣٣٨‌به رویا)
.

                                                               
            

        

                               

                * برچیده ازمقدمه ی " رویا " بر  کتاب "ای تاریخ ما را بیا د داشته باش" اثر هوشنگ یگانیان ‘بادیه نشین’
                          انتشارات افراز
                          

                  

5 Comments

  1. «آه، ای نسیمِ دریایی!
    از موجِ ناشکفته یِ دریابار،
    یک بار،
    در دورها مرا متولّد کن!»
    تولّدت مبارک رؤیایِ شاعر. اجاقِ گرم همیشه پیشِ تو باد!

  2. شاعر رویاهای من
    برای امری بس مبارک و خوش یمن چند روزی مشغول ملکوت شما بودم، از اکتبر 2004 تا همین حالا، می 2015 تمام مطالبتان را خواندم و کامنت ها را هم …
    بودن شما، فکر شما، شعر شما و حتی سکوت شما به من چنان انرژی می دهد که محالات را ممکن کرده و من جرئت ابراز وجود در برابر چون شمایی پیدا کردم.
    می ستایمت چنان شخصی که از ازل تا ابد تنها یک نفر را بخواهد برگزیند.
    به امید دیدار
    درودها
    – چه لذتی برای من که لذتی برای شما بوده ام
    رویا
    و آن امربس مبارک ؟

  3. اگر بخت یار باشد و روزگار موافق هم، شاید طبیعت آنقدر دوستم بدارد که… دیدار شاعر رویاهایم….

Leave a Reply to ساداتی Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.