رویا

خوابِ ما درخاک

                           در چیدنِ چند استخوان، خاک
                          ترکیب از استخوان می‌گیرد
                          از آنکه در قواره‌ی ترکیب خوابیده است

                         ترکیبِ استخوان‌ها در خاک
                         کار بداهه نیست
                         گذار لحظه  منظرِ دست است

                        سودای استخوان‌ها اما
                        در کارِ خاک
                        ترکیبِ دیگری‌ست که سودای دست نیست

                        سودای دست  منظرِ ِ ترکیب را
                        در قفسش  خالی‌  از چند استخوان ِ
                        مثل قفس خالی
                        پیدا نمی کند

                       خالی ضمیرِ ِرفته‌ی ناپیدا در ترکیب
                      خالی پرنده‌ی معلول ِ بیقواره‌ی من
، قلب

                                                                           پاریس، پائیز ۲۰۱۴

______

Dans le français de : Arash Joudaki

Notre sommeil en terre

 

         Des ossements  à composer, la terre
         Prend forme de l’ossement
         De celui qui s’est endormi dans la stature de sa forme

         La formation des os dans la terre
         N’est pas l’effet du hasard
         Mais de la présence du temps, apparence de la main

         Le rêve des ossements
         Sous l’effet de la terre
         Forme autrement que celui de la main

         Le rêve de la main dans sa cage
         Vide de quelques ossements vides
         Comme celui de la cage
         Ne retrouve plus l’apparence de sa forme

         Vide le soi invisible disparu dans la forme
         Vide mon oiseau infirme et difforme, le cœur  

        Paris, l’automne 2014

______

Deutsch von Mahnaz  Talebitari

Unser Schlaf in der Erde

 

         Im Aneinander von Knochen, die Erde
         nimmt der Knochen Gefüge an
         dessen, der einschlief in Gestalt des Gefüges

         in der Erde, das Knochengefüge
         keines Zufalls Ergebnis
         ist Zeitvergehn   Anschein der Hand

         doch der Knochentraum
         unterm Wirken der Erde
         – ein andres Gefüge, nicht Traum der Hand

         die Hand, ihr Traum
         in seinem Käfig von Knochen leer
         leer wie der Käfig
         findet er des Anscheins Gefüge nicht mehr

         leer – vermisst, unsichtbar Wer im Gefüge
         leer – mein gebrechlich, missbildeter Vogel, das Herz

         Herbst 2014

 

 

 

2 Comments

  1. مرسی رویا ی عزیز
    شعر شما نفس می کشد همچنان و به نفسم می کشاند در همیشه.
    پاینده و جاوید.
    .
    چون سرنوشت او با خیال خود مردن است
    و در خیال، رخ ها بسیارند
    هر اتفاق چون رخی به میان می کشد
    و پهنه ی طبیعتش را
    در آینه ی مجبور
    می رویاند
    او کیست وقتی او را می بازد
    او در چه غفلتی ست
    وقتی که با مشاهده اش
    یک اشتباه تنهاست
    و چشم هاش پس چه کاره اند
    تا گیس های شانه کشیده ش را
    در آینه مشکوک می کنند
    و می روند تا نرسند
    و می رود که گم شده باشد
    .
    بالاخره مرگ
    وقتی
    یک اتفاق همینجاهاست
    که آخرین بار می افتد
    یا جواب می شوم
    یا نیستم یا
    یا جواب می شوم در قد و بالای آگاهیم
    همینجاها
    که یا حیرتم هنوز
    گونه به گونه
    با تو اگر رفیقی
    دیوانه می شوم
    چگونه به ترسم بیایی؟
    شاید دارم می پرسم
    دم آخری
    و ساعت خوابم را
    با کیف کوک کردم
    .

  2. این ترکیب ها عینن هم ترکیب استخوانند و هم ترکیب نوشتن همان ترکیبی که چهره ی حجم را شکل میدهد . چهره ای که مرا به چهره ای دیگر میبرد . پسی که پیش ترکیب دیگریست . و ترکیب دیگری که بند سوم است . حالا از این سه ترکیب پرتاب ما نه در طول که در ناگهانی رخ میدهد . و ترکیب نو خلق میشود . عینن که تو از مرگ نه در پرتابی خطی که در یک وضعیت حجمی قرار بگیری . پس ترکیب استخوان ها وقتی که در خاک چهره ی خاک را پس و پیش میکند ان وقت ما با چه روبرو هستیم ؟ با حرکت پرتابی از سکوی مرگ حجم . یا حجم مرگ . از طرفی هر نوشتن مرگی از من را با خود حمل میکند . مرگ من . و در هر اثر که خوانده میشود مرگی از مخاطب را هم به همراه دارد . وقتی که جذب مخاطب میشود . حالا من مرده از پس این پرتاب به هدفی میروم که غایت هدف متن نبوده است . اما غایت او ما را به غایت دیگری برده . عینن پس از مرگ پس من در سفر به اخرت در حرکت خطی نمیروم . بلکه در یک حجم پرتاب میپرم .
    اگر بدانی که چه دوستت دارم . و چه این گنداب ادبی امکان گفت را از من گرفته تنها به یاد میاورم که گفتی : شاعران در هر حرکت شعری ادامه ی عشق را حذف کرده اند . عشق را یا زنانه میبینند و یا نمیبینند . حالا وضعیت بدتر است . و من برای دوستت دارم ها به این رویا پناه اوردم . قربانت حامد

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.