رویا

دریای عاشقان غریق



دریای عاشقان غریق،

سربازهای مغروق،

دریای بردگان مفقود.

دریا

ی

غرق

دریای قهرمانان،

که با نجات معجزه آساشان

پایان برای قصه های عجیب

می‌سازند،

 

دریای فاتحان بیگانه،

دریای ناخدایان پیروز 

                بر مردم گرسنۀ ساحل.

 

                                          – ای روح آلبو کِرک

                                            گسترده در کبودی ِ بی‌انتها !

                                           ای روح آب‌ها همه از تو !

                                            یکبار از خلیج مجروح فارس،

                                           و ز تنگنای حوصلۀ عمان،

                                            و هرمز ِ فسانه،

                                              تا زنگبار و ساحل دارالسلام،

                                             کف‌های تشنۀ عظمت را

                                                که عاشقان ِ قدرت اند،

                                          که دخترانِ تسلیم اند،

                                          تا پرتغال، سوی تو خواهم راند.

                                          تا پرتغال موعود،

                                           تا پرتغال ملوانان بزرگ

                                            تا پرتغال تاریخ

                                          تا پرتغال سلطه

                                تا پرتغالِ

                                   درد

 

دریای دوستی :

در آب‌های بدرقه،

در آب های استقبال،


دریای دشنام

دریای رهزنان

– دریای جاده های معمّائی –

 

دریای مرگ،

– مرگِ در آب‌های مشقت

مرگِ در آب‌های جنائی

 

دریای دور و نزدیک

دریای آب و ساحل

 

دریای کار و بیکاری،

 بیعاری،

دریای اعترافِ بدن‌ها

در راه رفتنِ پسرانِ بلوغ

با جامه های تنگِ کنائی

دریای خشم و آرام،

با دوزخ و بهشتِ بهم ریخته.

 

مجموع کارهای درهم،

تصویر ذهن ِ آشفته،

ای ذهن،

آشفته !


 

 

* از کتاب "شعرهای دریائی"،  دریایی ٣٢

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.