رویا

وَعادتِ ما سعادتِ ما بود *



یک قناتِ لاغرِ متروک با چنبر ماری بر دهانۀ آن، نقش برجسته بر سنگ ، در حصار نردۀ سیاه آهنی، و چند نخل ِ کوچک – یک گل سیاهِ افتاده بر خاک . پائین کنار جدول ِ دیروز ِ لانۀ زنبور، امروز ارقام و الفبا بهم ریخته‌اند. و پائین‌تر، پائین ِ سنگ، رابعه با متن بی ارتباط می مانَد.

 


سکوت عادتِ ما می شود
و خواب، سعادتِ ما
و در این هر دو، ما
چهار می شویم.

 

 

Un qanât désuet et frêle avec les spires d’un serpent sur son orifice, esquisse proéminente sur la pierre. A l’intérieur d’une clôture noire en fer, quelques petits palmiers et une fleur noire par terre. En bas près des alvéoles d’hier de l’abeille, aujourd’hui sont  disséminés des chiffres et des lettres de l’alphabet. Et un peu plus bas, en bas de la pierre, Rabia perd la liaison dans l’écriture.



 Silence devient notre habitude                

   Et sommeil notre béatitude

      Et par ces deux

      ** Nous serons quatre 

  


                      *سنگ رابعه ، کتاب هفتاد سنگ قبر ، انتشارات نگاه 

 ** برگردان فرانسه از آرش جودکی                                                       

1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.