رویا

درس

                                     


مَسکنم  
  ــ شب کامل ــ          

نزدیک ِ حوصلۀ بذر
و نزد خاک
 که ابر را 

بی بال و پر می خواست

میان ِ انگشتانم را

گردابی سیاه
معاف از غبار ِ گچ می‌کرد

در وقت درس

 
در وقتِ گچ
 بیرون ِوقت بودم
شعری سیاه
که مسکنم شبِ کامل بود

                                                                                                     


                                       

                                          

                                           


1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.