رویا

من از تورق هفتاد سنگ قبر می آیم

                                                    

                                                   

تابوتی که نام مهدی اسلامپور برخود داشت، و روز بیستم بهمن درگورستان ِ"پِِرلاشِز" بدرقه  می شد، خاکستر ِ پرویز را با خود می‌برد. مشتی خاکستر

 نام او در تهران پرویز و در پاریس مهدی بود. و در کوره‌ی آدم سوزی ِگورستان، آنچه در آتش بود کالبدِ مهدی بود، و درکالبدِ مهدی آدم ِ پرویز می سوخت 
من زیر ضربتِ مرگ بودم. تنها می توانستم خاکسترِ مهدی را در تورّق ِ هفتاد 
سنگ قبر بدرقه کنم :


 هنوز نمی دانم از کجا 

 می آیم.


 پرنده‌ای سر دربال، نشسته بر صفحه‌ی ساعت، بر بالای سنگ بتراشند. و در پائین، طرحی برای منظری از آنکه منتظر خویش است. با صدای مهدی که در خطابِ به خود گفت 

 ای غین، ای سین، ای همیشه همین ! 

آثار تزئینی : شن 

 قطب نما، غیبت، و سکوت


 کتاب را بستم، گفتم ای غین، این سین، ای همیشه همین، وتکه ابر ِ سریع وسپیدی درآسمان گذشت. از شانه‌ی من پریده بود، از شانه‌ی من تا لانه‌ی او: لغت . 

از لغت هم گذشت. در گذشت

.

به دوستی ِ پرنده‌ها می مانست. پرید، و عمرش را در سرزمینی بی‌عمر جا گذاشت. که در قبیلۀ لغت آنچه بر کلمه می‌گذرد بر همه می‌گذرد : 

                                      شاعری اینجا می‌میرد، ما آنجا تنها می مانیم.

2 Comments

  1. شاعری اینجا می‌میرد، ما آنجا تنها می مانیم.
    همیشه چنین است انگاری رویای عزیز
    من که هر بار از شعر بازمی گردم
    چیزی انگار
    در حال گفتن من است

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.