رویا

من ِ مقصود

                                         روزگاری‌ شد ودل چهرۀ مقصود ندید

                                                                    ساقیا آن قدح  آینه کردار بیار

                                                                                                              حافظ

 

 کی چهره می‌کنم،  ای چاه !

دائم، کی می‌شوم ؟

مثل این میل

که اصل باشد

یا وصف

 

در تهِ تاریکِ تو سقوط ِ مسافت

شیبِ سیاه، ای چاه !

کی خواهمت دید، ای کی !

ای طی !

طیّ ِ بیراهه در سرایتِ اسرار،

 آئینه ها ئی بر خاکِ راه  

 

 تا ابر

تقلیدِ خاک می‌کند

سیمای تو ضدّ تو 

از سمتِ ذهن می آید

و ضدَِ تو در آینه سیمای تو ِ

 

ستاره در بغل ِ برگ

جوانه هم سخن ِ ماه

من در تو اصل

من در تو میل

کی چهره می‌کنم، ای چاه !

                                          یداله رویائی

6 Comments

  1. من ماه ِ افتاده به چاهِ تو /
    چاه و جاه ِ هوای تو می شوم/
    ای چاه/
    مرا از عمق ِ خود/ ای چاه/
    مرا ای ژرفی ِ اندیشه/
    تو میل عمیقی و ما/
    افتاده بر سطح
    تاب می خوریم از /
    چاه ِ بلند تو

  2. سلام . همیشه دیدنی. خوش حالم که در زمانی زندگی میکنم که در دوره تاریخی زندگی شماست. دنیای شعر هدیه زیبایی از شما به دنیاست. به قول استادم شادی شی

  3. (خارج شعر)
    جناب رویایی برداشت بنده از شعر هوسرلی گذار از فکتیسیته به آیدتیک است.نوعی مقایله میان شیئ و ایده ی شیئ که قرار است ریسمان میان این دو را به نحوی باز نماید و به نحوی دیگر باز نشاند.که این نمایش و نشانش,نوعی نمانش است یعنی هردو و هیچ کدام توامان.که ربطی وثیق
    به تاریخ پیدا میکند.تاریخ شعر شما,همان بی تاریخی شعر شماست و ازین حیث نه پدیدار شناختی است و نه هوسرلی. بلکه شعر شما مشحون از فربهگی من دکارتی است ;که خارج میزند.ازین رو شعر شما شعر خارج است ,خارج شعر است.و هدف شما از شک به شک شما از هدف بدل شده.
    هدف شک یا شک هدف؟
    توضیح شما منتظر من است!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.