رویا

نویسش ۱۳

 

                                 نویسش: کورمالی در تاریکی  

آرش عزیز،

 

 در متن چیزی از تن هست. تمتع ِازآن تمتع از این است. یعنی در نویسش کشفِ آن ضلع پنهان، خلق، لذتِ ما را تا اوج ِصفر می‌برد. صفر ِ نوشتن. اوج سقوط و همهمۀ راه های گمشدۀ پی . 

 آنجا، در تمتع ِمن ازمتن، تن نیز به تمتعی ازخود می‌رسد. این دو فرق چندانی ندارند. لااقل در من. منی که   می‌نویسد، دست !

چه در متن چه در تن همیشه  دست است که می‌نویسد، و نویسش یعنی دست : کورمالی در تاریکی.

                                                    تاوقت دیگر  قربانت