رویا

در جامعۀ سنگ ها *

                                                                                               

                                               " بس نام ها  در نام ها گم اند "    

                                                                           دفتر شعر " میم "

                                                                                             افشين دشتي

                                                                  

فکر کردم  برای هر سنگ نامی بگذارم. چرا که فکر می­کردم مرگ، نوعی بودن است. و برای آنکه باشیم، باید نامی داشته باشیم. و نام، نوعی نما ست .

نام نوعی نما ست و هرکس نام خویش را  با خود می بَرَد. مثل گیاه که رشدش را، و مثل عمارت که نَما یَش را. آنکه نامی ندارد حامل چیزی هم نیست، محمول چیزی­ست که نام نیست. ولی نام، محل ِنمای خودش هست. و نما، معنای تحمل است، چه درگیاه و، چه در عمارت.

و چه درمرگ، که نیامی است برای نامی – اگر باشد –  که اگر باشیم درغلافِ نامی هستیم. و نام، تولدِ حرف است، شروع است.

هر آخری شروعی دارد، همۀ آخرها اگر شروع نشوند تمام می­شوند. و آخرها شروعشان را همیشه جا می­گذارند درنمایشِ نامشان. که هر نامی حرفی دارد.

ومن از حرف به هرنام وام دادم. وامی داده­ام. تا مرگِ نام میلادی باشد برای حرف، برای گفت، و نوشت. که این هرسه، اینجا، در جامعۀ سنگ­ها، درضلعی از کلام می­نشینند که در جهانِ ماوراء، واقعیتِ ماورائی پیدا کنند . چراکه این نام ها در زندگی­شان‌هم حرف­هائی داشتند که از واقعیت می­گریخت.

                                                            *  نقل از پشت جلد کتاب ِ"هفتاد سنگ قبر"

                                                                                                     

3 Comments

  1. شعر سیاه: چشمان خونین اش را زمانی باز میکند که شاعر در دقایق رنج و اضطراب در حال ترکیدن است . دایره دانایی اش خود بسنده و محدود نمی شود . . پس می نویسد. می خواند . می شکند …
    م.آرمان

  2. سلام بر شما که ادمین سایت هستید و استاد بزرگوار.
    راهی برای ارتباط با استاد می خواستم. به نامه آدرسی ضمیمه شده است که می توانید بنمائیدم که از کجا به شما دستیابی داشته باشم. مراد از این همه رک گویی و طلب رسیدن به شما، انشای مصاحبه ای است برای ماهنامه ی فردوسی (اگر خاطرتان باشد-همان فردوسی آشنا برای شما) و سوالاتی که داشتم از استاد در مورد شعر بعد از دهه ی 40 در دیار خودمان.
    در عصر ارتباط و دسترسی ی مستقیم به یکدیگر نیازی ندیدم به واسطه گری و آشنایی دادن های معمول که امید دارم اینبار و اینجا تصمیم درستی گرفته باشم و درواقع هم نیازی نباشد که سلام فلانی و التماس دعای دیگری را ضمیمه کنم تا به محضر برسم که این رسم شما نیست، آنطور که شنیده ام و می دانم.
    امید که دست خطی بدهید برای جواب. البته اگر توضیحات بیشتری هم نیاز باشد در مورد سابقه ی کاری و مضمون سوالات با کمال اشتیاق و به تفصیل پاسخگو هستم.
    زنده باشید و پیروز
    احمد عطارزاده

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.