وارياسيون‌ها

واریاسیون ظهر بر دار (۱۳)

شهرام  بشرا 

واریاسیونی بر   ظهر ِدار

 پاره ی نام
دار بر «لا»ی پیانو
                        تمام- پاره است
«واو» ِ انگشتانی
«لا»ی کلیدی
                        چنبره
                                  قد- کشیده به افلیج
 سرو سا
ماری  پشت پدال
خواب – لانه ای
قانقاریا
تا کمر
از مرز ِ به پرواز
درتقاطع فضایی با سنگ
خالی تر است
               سنگدانِ پرنده از
               چشمانِ مار

فضایینه تر از سکوت
                        حجم ِنوازنده
      سیاهپوش ِ پله های پیانو
نیمی از نیم – نگاهی
                   به پژواک
                  بر نمی گردد
 برنگشت ِ پژواک
نیم – ختم ِ کلام
نیم- پژواکِ سکوت

بطنی که
از متون ِ سفید
           در سفید نمی زند
سفید ِ در سفید
جُم نمی خورد
 از دل سفید
زیرا که «جُم»
خود جمله ای سفید است
                                                 وقتی « نمی خورد »
کوری   
        از آبراهه ی سیاه – نوک
                                       خشک – نوک 
                                        تا سفید از سفید
                                        جم نخورد
                                      که نمی خورد
                                      تا بطن نزند
                                      قانقاریا
                                      تا تقاطع سمت سقوط را
                                      آزاد کند
برگرده های بادی بی سمت
 که دل به ثقل وزن نبندد
که نمی بندد دل
به آسانی از ثقل بالا می دود
با لا به آسانی
ثقل بالا
دل پایین
سمت از سکوت
                      سکوت می گیرد
                      به سمتِ سمت
                      سپر سیاه سقوط
                      به سمت ِ سمت
                      سمت می گیرد
                      و سکوت از شکل می افتد
                       سمت ِ سپر
                      کمانه ی سمت
                      به هیچ سو
                      سوئی ندارد نام
                     گاهی که «لا» نمی دهد این دار.

                                               (نقل از مجلۀ نوشتا شماره ۴)

17 Comments

  1. سلام جناب رويايي .حلقه ي شاعران 5 شنبه ها هميشه ي خانه ي فرهنگ گيلان كه يك نهاد كاملا غير دولتي است در نظر دارد در آخرين 5 شنبه ي مهرماه به نقد و بررسي كارنامه ي شعري شما بنشيند . متاسفانه من تنها راه ارتباطي ام با شما از همين طريق است و ايميلي از شما نتوانستم دريافت كنم . در بارهي اين نشست با شما موضوعي را قرار است مطرح كنيم اگر به از طريق ايميل بتوانم با شما ارتباط بگيرم بسيار خوشحال مي شوم.
    آدرس خانه ي فرهنگ گيلان http://khaneye-farhang.blogfa.com/

  2. سلام رویایی عزیز !
    خواندن و ورق زدن صفحات همیشه سفید شما جذاب و دوستداشتنی ست…
    با شعر از خانم احمدی و نقدی به روزم ……..
    در پناه دریا !

  3. شایدبرای رفتن ازچندجهت کافی باشد/بادباشی/کابوسی سردرگم ازجنوب/که داردبه سمت موهای تومی وزد/بادکه باد نیست/یعنی ازروزبه نمک های دست های تو/ یعنی ازشب به پاشیدن روی زخم های من/لیموها/لاک پشت/وکلمات بی ربطی…می بینی رويايي عزیز..کلمات چقدربی ربط هستند

  4. رویائی عزیز
    اينکه از اصطلاحات و امکانات مو سيقي در این شعر استفاده شده است البته کار خوبی است. ولی اگر این تجربه ها در حد ساختن خود فرم های موسیقی، و عاریه کردن آنها در شعر تجربه شود، همانطور که در بعضی از کارهای خود شما و نیما هم هست ، بنظرم به منظور شما از فرمالیسم نزدیکتر است . اینطور نیست؟

  5. هميشه آن كه مي رود
    كمي از ما را با خويش مي برد
    كمي از خود را زائر !
    با من بگذار
    رويايي عزيز من و ستاره بسيار مشتاق هستيم با شما تماس گستر ده تري داشته باشيم . چه پيشنهادي داريد ؟؟؟

  6. حامد عزیز ،
    بله، ولی این تنها یکی از امکانات خلق ِ فرم است . آنهم برای آنهائی که دوستدار و آماتور در موسیقی ( کلاسیک ) هستند. وگر نه طبیعت و جهان خارج، خودِ زندگی و آئین هایش، بیشمار فرم به ما عاریه می دهند . البته شاید فرم های موسیقی بجهت اینکه جهانی آبستره دارد برای تجربه های زبانی بیشتر به آنها ایده بدهد : رویائی

  7. رفتن به زبانِ دیگر، شدن است، از نو شدن است و دبستان‌های ما، در جای جایِ جهان، در جای جایِ زبان، شدن‌های تازه‌ی شعر را ممکن می‌کنند. …. این شدن ها، پایه‌های لرزان تک زبانی را به مخاطره می‌اندازد. به این خطرها دست می‌دهیم، به این خطرها دست می‌زنیم.

  8. kamikaz ha va anhaï keh khodeshan ra dar miyan mardom monfajer mikonand bigonah tar az ghorbanianeshan hastand. va leza har do beh yek behesht mi ravand.
    anha khoshbakht tar hastand chon ma’muriate elahi darand
    آقای عزیز
    راست گفتی ، همیشه بیگناه ها را بیگناه ترها می کشند . اینطور ” بهشتی تر” و “خوشبخت تر” می شوند

  9. آقاي رويايي عزيز
    حماقت و ساده لوحي بيگناهي نيست .
    اين وارياسيون ها هم ضمنا خسته كننده شده اند
    با احترام فراوان
    – بله
    – شاید

  10. رويايي ميدوني حماقت يعني چي ؟ من با تمام وجود دچارش هستم . دچار . ميفهمي دچار شدن يعني چي ؟
    .
    رويايي عزيز ! آرزو مي كنم بعد از مرگم وقتي تجزيه شدم اجزا, بدنم به موجوداتي متفكر تبديل نشوند … دلم براشون ميسوزه …

Comments are closed.